از نام‌هاى قرآن مجيد ( تاريخ قرآن ، ص 32 ) قرآن مجيد ق وَ الْقُرْآنِ الْمَجِيدِ ( ق - 1 ) - قرآن ستوده از اسامى قرآن است . ( گذرى بر قرآن - ص 148 ) قرآن محمدى در قديم بيشتر در ترجمه‌هاى اروپايى قرآن محمدى مىگفتند . ( تاريخ قرآن ، ص 14 ) قرآن مذهب ( م ذ هّ ) قرآنى كه بر آن طلا كار كرده باشند . قرآن نازل قرآن مجيد را گويند كه بر حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله نزول يافت . قرآن ناطق تعبيرى است از امامان معصوم ( عليهم السلام ) كه زبان گوياى قرآن مجيد هستند . القرآن يفسر بعضه بعضا به معنى آن‌كه بخشهايى از قرآن روشنگر بخش‌هاى ديگر است . اهتمام به حل مشكلات قرآنى به مدد خود قرآن است و از مصادر تفسير قرآن است ، يعنى چه بسيار آيه‌هايى كه در بر دارندهء تفصيل براى اجمال آيهء ديگر يا تخصيص آن براى اطلاق آن است ( قرآن‌پژوهى ، ص 47 و 323 ) قراء ( ق رّ ) جمع قارى ( خوانندهء قرآن مجيد ) 1 . شهرت كسانى كه در مدينه ، زمان حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله به قرائت و حفظ و ضبط سوره‌ها و آيات آن مشغول بودند . ( تاريخ و علوم قرآن ، ص 91 ) 2 . قرائى چند با انتساب به « شهرها » و مناطق نزد علماى تجويد مشهورند ، چون قرّاء مكى ، قراء مدنى ، قراء بصرى ، قراء كوفى ، قراء حجازى و قراء عراقى . 3 . قرائى چند با انتساب به « تعداد » نزد علماى تجويد مشهورند ، چون قراء سبعه ، قراء ثمانيه ، قراء عشره ، قراء ثلاثه و قراء اربعة عشر . قراآت ( ق ) جمع قرائت ( قرآن ) است و قراآت ( قرائت‌هاى ) مختلفى كه وجود دارند عبارتند از : قراآت عشر ( دهگانه ) قراآت سبعه ( هفتگانه ) قراآت اربعة عشر ( چهارده‌گانه ) قراآت شاذ و . . . قرائات - قراآت قراء اربعة عشر ( ا ب ع ة ع ش ) قراء عشرند به اضافهء حسن بصرى ( متوفى 110 هجرى ) و ابن محيص ( متوفى 122 هجرى ) و يحيى بن مبارك ( متوفى 202 هجرى ) و شنبوذى ( متوفى 388 هجرى ) و قراآت اينها به قراآت اربعة عشر موسوم گرديد . ( پژوهشى در تاريخ قرآن كريم ، ص 356 ) قراء اوائل مانند قراء سبعه يا عشره ( مقدمه‌اى بر تاريخ قراآت قرآن كريم ، ص 139 ) قرائت ( ق ء ) همان تلاوت و خواندن قرآن كريم است - قرائت قرآن الف . اصطلاحا به گونه‌اى از تلاوت قرآن اطلاق مىشود كه داراى ويژگىهاى خاص است ( تاريخ قرآن ، معرفت ، ص 140 ) ب . وقتى است كه قرائت به يكى از پيشوايان